Snuit

Een kerstverhaal, Arie Safari, 2005

Ik ben Snuit, een ezel. Ja, lach maar. Ezel is geen scheldwoord, hoor. Ik ben er trots op om een ezel te zijn.

Ik zal jullie eens een vreemd verhaal vertellen. Het vreemdste avontuur dat ik ooit heb meegemaakt.

 Je moet weten, mijn baas was een goede baas, ik noemde hem Meneer. Hij zorgde goed voor mij. Overdag mocht ik vaak op het land werken. Dat vond ik fijn. En na een dag hard werken kreeg ik x92s avonds lekker eten en mocht ik in de stal slapen. Mijn bazin was een lieve mevrouw. Ik noemde haar Mevrouw. Soms ging ik met haar naar de markt. Dan trok ik een kar met spullen. Appels of watermeloenen. En als er dan eentje vanaf viel, mocht ik hem opeten.

De laatste tijd was er iets vreemds met Mevrouw aan de hand. Ze was anders geworden. Veel dikker opeens. En veel zwaarder. De laatste weken moest ik haar steeds vaker tillen. Ze kon niet zo goed meer lopen. Dan moest ik haar op mijn rug nemen. Ik vond dat niet erg, want ik kon haar goed dragen. Maar het begon zo langzaamaan wel een hele vracht te worden.

 Het vreemde begon allemaal toen we op een dag een lange reis moesten maken. Meneer liep voorop. Mevrouw zat op mijn rug. Samen met een hele berg bagage. Ik had geen idee waar we heen gingen. De reis was ver, dat wist ik wel. We raakten steeds verder van huis. Het werd steeds later, steeds donkerder en steeds kouder. En het was net of Mevrouw steeds zwaarder werd.

Het was ondertussen aardedonker en we moesten overnachten. Zomaar aan de kant van de weg. Meneer zorgde goed voor Mevrouw. Hij gaf haar alle dekens en zelf sliep hij nauwelijks. Hij slenterde maar wat door de nacht, sliep soms even en zette soms een kop thee. Hij keek bezorgd. Soms werd hij boos. Niet op Mevrouw, hoor, of op mij. Maar wel echt boos. Dat gebeurde vaker de laatste tijd. Dan begon Mevrouw te huilen en ging Meneer haar weer gauw troosten.

 De volgende dag liepen we weer verder. En verder en verder. En weer moesten we de nacht buiten slapen. En de volgende dag ging het weer verder.

Zo sjokten we een paar dagen achter elkaar. Voor Meneer was dat geen probleem, hoor. Hij was jong en sterk en was gewend om hard te werken. Hij was timmerman, maar daarnaast bewerkte hij ook nog eens het land. Nou ja, dat deden we dan vaak samen. Ik liep dus ook heel was stappen per dag en voor mij was de reis ook geen probleem. Maar voor Mevrouw leek het allemaal wat te veel te worden.

Soms zat ze voorover gebogen op mijn rug. Dan aaide ze mijn nek en fluisterde lieve woordjes in mijn oor. Nou heb ik flinke flaporen, maar ik kon nooit verstaan wat ze zei. Het klonk altijd erg lief. Soms, als ze naast me liep aaide ze mijn snuit en huilde ze. Dan werd ze weer moe en dan was ik blij dat ik haar weer verder mocht tillen.

 Die avond kwamen we eindelijk aan bij een klein stadje. Het was laat en ik begreep dat ze allebei graag wilden slapen. Ikzelf trouwens ook wel. Dat hadden we nu toch wel verdiend. We stopten bij een huis. Meneer liep naar binnen. Mevrouw bleef op mijn rug zitten. Even later kwam Meneer weer naar buiten. We liepen een paar honderd meter verder en daar stopten we weer. Weer ging Meneer een huisje binnen. Wij moesten buiten wachten. En weer kwam Meneer terug. Zo slenterden we door het stadje. Meneer werd boos. Zo langzaamaan liepen we het stadje aan de andere kant weer uit. En weer ging Meneer ergens naar binnen. Toen hij weer buiten kwam was hij echt boos. Hij riep iets in de richting van het huisje en schopte tegen het hek. Mevrouw begon te huilen en riep iets tegen Meneer. Die kwam snel naar haar toe en sloeg een warme deken om haar heen.

We liepen weer verder. Door het donker. Door de kou. Meneer liep voorop en hield mijn leidsels vast. Af en toe schopte hij tegen een steen en mopperde wat.

We stopten bij een boerderij buiten de stad. Mevrouw en ik moesten weer wachten. Meneer ging naar binnen. Nu bleef hij langer binnen dan eerder op de avond. Mevrouw kwam naast me staan. Ze wreef haar handen over haar buik. Toen pakte ze mijn hoofd en gaf me een kus op mijn snuit. Ik begreep er niets van, maar het was wel heel lief.

Opeens kwam Meneer weer naar buiten. Hij was niet boos meer, maar lachte. Naast hem liep een oude man. Ik denk dat het de boer was, die hier woonde. Ze liepen om de boerderij heen en riepen ons. Mevrouw nam mij aan de leidsels mee en samen sjokten we het erf op. We liepen naar de stallen. De twee mannen gaven elkaar een hand en de boer liep weer terug. Meneer liep de stal in en legde een paar balen stro op de grond tegen elkaar. Toen legde hij er wat kleden op. Mevrouw ging liggen en sliep bijna direct.

Ik kwam naast de os te staan. De voerbak werd gevuld met hooi en vers gras. En in de waterbak werd vers water gegoten. Heerlijk. Weldra was het stil en sliepen we allemaal.

 Midden in de nacht begon Mevrouw opeens te roepen. Meneer deed een olielamp aan en gaf Mevrouw een beker drinken. Dit was blijkbaar fout, want ze mepte de beker zomaar uit zijn hand. Ze begon te gillen. Meneer begon zenuwachtig heen en weer te lopen. Dit was blijkbaar ook niet goed, want Mevrouw begon heel boos naar hem te roepen. Meneer stond toen op en rende de stal uit, naar de boerderij.

Even later kwam er een oude mevrouw. Ik denk de boerin. Ze had emmers water en kleden bij zich. Mevrouw begon vreselijk te gillen en even was ik bang dat ze dood zou gaan. De os en ik keken elkaar eens aan. De os haalde zijn schouders op en vrat nog eens wat hooi.

En toen gebeurde het. Wat ik nu ga vertellen is het gekste dat ik ooit heb meegemaakt.

Het werd opeens stil. Muisstil. Een paar tellen later werd het licht in de stal. Stond de stal in de fik? Welnee, er was gelukkig geen brand. Maar toch was er licht. Zo fel, dat ik mijn ogen even dicht kneep. Toen opeens zag ik een baby. Het leek net of daar het licht vandaan kwam. Misschien leek het alleen maar zo, hoor, ik weet het niet. Maar het was zo vreemd. De stal leek opeens fel verlicht en verwarmd. En volgens mij kwam dat door die rare baby! De boer en Meneer keken heel voorzichtig om het hoekje en liepen toen langzaam naar binnen. Hun ogen waren groot en hun monden hingen los.

In een hoekje zat Mevrouw met de baby tegen zich aangedrukt. Ze huilde, maar niet van verdriet. En de hele stal was verlicht. Ik keek de os nog eens aan en zag dat hij pardoes een muil vol stro had laten vallen. We haalden allebei onze schouders op. Wat wxe1s dxedt?

En toen, het ging maar door, klonk er muziek. Vanuit de stal kon ik zien dat er buiten iets aan kwam vliegen. Het leken grote witte vogels. Geloof het of niet, maar ze hadden rare dingen bij zich waar prachtige muziek uit kwam. Geen idee wat het was, maar ik vond het prachtig. Toen die vreemde vogels dichterbij kwamen zag ik waar het licht vandaan kwam. Vanuit de lucht scheen er een helwitte ster op de stal. Het was de helderste ster die ooit aan de hemel gestaan heeft. En die scheen met een enorm felle straal licht op de stal. Heel vreemd allemaal.

De boerin kwam naar mij toe en maakte mijn voerbak leeg. Hxe9, wat was dat nou? Ik was nog niet klaar met eten! Ze maakte de baby schoon en legde het met wat doeken in mijn voerbak. Vlak voor mijn neus. Wat een lieve baby.

Ondertussen was het een drukte van belang in de stal! Er kwamen mannen binnen lopen. Het waren herders en sommigen hadden zelfs nog een schaap naast zich lopen. Exe9n voor xe9xe9n gingen ze op hun kniexebn voor de voerbak en kusten de voeten van de baby. Rare jongens, die herders.

Weet je wat het mooiste was? Net voordat de baby in slaap viel opende het even zijn oogjes. Even, hxe9xe9l even maar, keek hij mij recht aan. Mijn hele ezellijf begon te trillen. Zomaar vanzelf. De baby leek niet alleen licht en warmte te geven, maar ook een geluksgevoel als het je aankeek. Het was het gelukkigste moment dat ik ooit heb meegemaakt.

Ik heb nog altijd geen enkel idee wat het allemaal was, die nacht. Maar ik denk dat ik voor een ezel iets heel bijzonders heb meegemaakt.

een haiku

Paardje in de wei

Koe zegt: x91Hai paard, wat is dit?x92

Paardje zegt: x91Hai koe.x92

***

(Arie Safari)

De NLPSF

(Arie Safari, 2009)

Meneer Van Drxf6gel, u bent voorzitter van de Nederlandse Legpuzzel Federatie?

Herstel: de Legpuzzel Sport Federatie. Ja, dat ben ik. Sinds de oprichting vorige week, kan ik wel zeggen.

U ziet de legpuzzel als een sport?

Ja, legpuzzelen is een tak van sport. Door de oprichting van de federatie denken we dat de sport eindelijk de erkenning krijgt die het verdient.

Maar bij sport denken we toch meer aan voetbal, atletiek en zo?

U moest eens weten hoeveel armbewegingen een gemiddelde legpuzzelaar maakt. Het is topsport. Alleen al in Nederland hebben we zox92n 12 miljoen beoefenaars. Meest amateurs en niet in verenigingsverband, dat moet ik er wel eerlijk bij zeggen, maar de aanmeldingen stromen binnen. We hopen volgend jaar met competities te kunnen beginnen en als het meezit, kunnen de eerste profs over een jaar of drie met wereldkampioenschappen meedoen.

U denkt al aan WK legpuzzelen?

Oh ja. En meer dan dat. Ik ga er vanuit dat het in 2016 een Olympische discipline is. We zouden graag in 2012 demonstraties geven in Londen, maar demonstratiesporten zijn helaas uit het Olympisch programma geschrapt.

Maar iedereen weet toch wel hoe een legpuzzel er uitziet?

Ja natuurlijk. En iedereen weet ook wel hoe een basketbal er uitziet en een speer. So what. Om onze kanjers op topniveau bezig te zien, dat is toch wel even wat anders dan het kasteel van Neuschwanstein op de keukentafel.

Hoe dan?

Nou, wij hebben daar speciale tafels voor.

Oh? Vertel!

Zogenaamde legtafels. Voor beginners 40 bij 60 cm met opstaande rand. Dat is een standaardmaat voor 1000 stukjes. Voor het echte werk hebben we xe9xe9n bij xe9xe9n twintig. Uit te breiden met zogenaamde legplanken voor deelprojectenx85

Deelprojecten?

Bijvoorbeeld, xe9xe9n huis is al klaar, maar je weet nog niet precies hoe het aan andere deelprojecten vast komt. Of een serie x91geelx92, een serie x91met tekstx92, een serie x91staartx92. Voor het voorsorteren zijn nog geen duidelijke wedstrijdregels. Nog niet.

Heeft u naast het wedstrijdelement nog andere doelstellingen?

Uiteraard willen wij een platform zijn voor belangenbehartiging voor alle beoefenaars. Welk niveau dan ook. Binnenkort doen we een eerste verzoek tot wetswijziging.

Toe maar.

Ja, we willen verscherpte toezicht op verkoop in het grijze circuit.

Wat is dat dan?

Wel eens een legpuzzel op een tweede handsmarkt gekocht? Leuk, zox92n vijvertje of slootkant met drie of vier gele eendenkuikens. Of een retromodel van een chimpansee die aan het schilderen is. Zo iets? Vergezicht van een berg in Oostenrijk met blokhut?

Ja, ik geef toe dat ikx85

Nooit iets opgevallen?

Nou, ik weet nietx85

Er mist altijd xe9xe9n stukje! Altijd. Dat kan geen toeval zijn en wij vermoeden dat er een georganiseerde bende achter zit. Waarschijnlijk opereren ze internationaal, want een oom van mij in Canada miste ook al een stukje van Winnie de Poeh zijn oor. Ook weer xe9xe9n stukje.

Wat wilt u dat er u aan gebeurt?

We hopen dat er Kamervragen gesteld gaan worden. De onderste steen moet boven. Gedupeerden moeten hun geld terug kunnen krijgen en op handel in incomplete legpuzzels moeten zware straffen komen. 

De poets

(Arie safari, 2006)

We zijn twee tandenborstels kwijt. Niemand is schuldig totdat schuld bewezen is, maar Wouter is minstens verdacht. Ookal is hij nog maar anderhalf. Hij liep er mee te spelen. En even later liep hij zonder.

  We hebben normaliter vier tandenborstels in xe9xe9n beker bij de wastafel staan. Zoals het hoort, netjes met de borstelkant omhoog. Nu staan er dus nog twee kleine borsteltjes. Die van Monique en mij zijn weg.

Na een inspectieronde door drie slaapkamers, een overloop en een badkamer trekken we de conclusie dat de tandenborstels van de aardbodem verdwenen zijn.

  Geen nood, er worden twee nieuwe tandenborstels uit de verpakking gehaald.

Dag twee. Wouter speelt in de badkamer. Even later zijn er vier tandenborstels uit de beker verdwenen. x93Hoe kxe1n dat nou?!x94 roept Monique. x93Ik zie hem met een paar tandenborstels rondlopen en tien tellen later zijn ze weg!x94 x93Waar liep hij heen dan?x94 probeer ik. x93Niet ver, dat kan niet. Maar ik weet niet waar hij langs gewandeld is met die tandenborstels.x94

  Een zoekactie wordt op touw gezet. De wasmanden, de wasmachine, de wc, de speelgoedbak en de sokkenmand worden doorzocht. Vervolgens de prullenbak (twee keer), de wasmand nog een keer, de trap naar zolder en Wouters ledikantje. Onder het bed, in het bed, nog een keer in de wc, het afvoerputje (het zal toch niet!), de stapel handdoeken, zes paar schoenen, de nachtkastjes en de mappen met verzekeringspapieren.

x93Dat kxe1n toch niet!?x94 piept Monique. x93Begrijp ik goed dat er nu zes tandenborstels missen?x94 vraag ik nog maar eens voor de zekerheid. Jawel. Ten einde raad worden er vier nieuwe tandenborstels uit de verpakking gehaald. Twee grote en twee kleine.

  Ik duw Wouter een nieuwe tandenborstel in handen en vraag: x93Waar is de x91poetsx92?x94 Wouter noemt een tandenborstel een x91poetsx92. In de hoop dat hij deze tandenborstel bij de andere zes brengt, sjouwen we allemaal achter Wouter aan. Die vindt dit een leuk spelletje. Hij loopt als een vaandeldrager voorop in de polonaise, maar weet niet waar de tandenborstel voor dient.

Een halfuur nadat we ons hebben neergelegd bij het x91mysterie van de verdwenen tandenborstelsx92 roept Monique dat ze iets gevonden heeft. x93Er zitten tandenborstels in de warmwaterzak.x94

  Wel eens geprobeerd een tandenborstel uit een warmwaterzak te peuteren? En zes?

Even later beleven we dus het eerste en enige moment dat we tien tandenborstels in gebruik hebben!

Voyeur   (Arie Safari, 2008)

Zwembad

(Arie Safari, 2010)

Zwembaden zijn nare ontmoetingsplaatsen voor mensen die gefrustreerd willen worden. En je trapt er elke keer weer in.

Besluit je op een mooie zomerse dag te gaan zwemmen, staat de halve wereldbevolking voor je.

Een kaartje. Je wilt gewoon een kaartje om te mogen zwemmen. Maar het lijkt Mc Donalds wel, waar je van alles kan kopen, maar nooit gewoon een hamburger. Altijd moeten er vragen gesteld worden en moet je precies uitleggen wat je wilt. Je wilt gewoon zwemmen. Nou dat zal dan wel hxe9xe9l raar zijn, want dat gaat zo maar niet. Je moet kiezen: wedstrijdbad, recreatiebad, buitenbad, met of zonder gebruik van sauna en/of whirlpool en/of Turks stoombad. Alleen of met meerderen, want met twee of meer krijg je korting. En hoelang wil je zwemmen: een uur, een halve dag, een hele, behalve bij familiezwemmen voor twee volwassenen en ten hoogste twee kinderen, die moeten maximaal een halve dag zwemmen, maar alleen x92s morgens of op woensdagmiddag, waarbij wel een toeslag voor het wedstrijdbad in rekening gebracht wordt.

Doe maar wedstrijdbad met sauna, xe9xe9n persoon. Dat kan niet; sauna gaat alleen samen met recreatief zwemmen. Ach verzuip toch ook allemaal.

En waarom zijn kluisjes niet gratis? En als ze al gratis zijn, waarom moet je er dan alsnog een euro in doen? Als je hem toch terug krijgt, na afloop, waarom krijg je hem dan niet gelijk terug?

Heb je eindelijk je broek en je hemd uitgetrokken, de broekspijpen nog even door een verlaten plas slepend, heb je net alles in een kluisje gepropt, formaat schoenendoos, (Waarom? Zijn grote kluizen soms zoveel duurder te bouwen dan kleine?) wil je het deurtje dicht doen, moet er en euro in! Een euro. Die zit in je portemonnee. En die zit in je broek. Onder op de stapel. Dus als je dan je broek uitschudt, hangen niet alleen je broekspijpen in de plas water van uitgeknepen zwembroeken, maar zijn ook je sokken en T-shirt er in gevallen. Je portemonnee zit trouwens in je jas. De lol is er voor de rest van de dag af.

Dan moet je eerst douchen. De helft van die douches doet het niet en uit de rest stoomt kokend water. Of is dit het stoombad al? En het zwembad zelf, dat koelen ze altijd. Van welke gek moet dat? Iedereen blauwbekt en klappertandt, en iedereen neemt er genoegen mee.

Langs de lange zijde van het zwembad is een soort terrasje met plastic stoelen, plastic tafels en plastic palmbomen. Over elke rugleuning hangt een handdoek. En op elke zitting ligt een duikbril, een opblaasdolfijn of een omgevallen patatbakje. Er zit niemand. Dat kan ook niet, want iedereen hangt klem in het zwembad.

Voordat je twee baantjes getrokken hebt, ben je al in je zij getrapt door een tegenligger van tachtig. Je zegt er niets van, want je hebt zelf ook al iets of iemand geraakt. Waarschijnlijk het kind dat nu jankend naar zijn moeder rent.

De whirlpool, toeslag 2,50, is bezet door jongelui, die hier waarschijnlijk blijven zitten tot morgenvroeg.

Waarom zijn zwembadtegeltjes altijd glad? Tussen de whirlpool en de snackbar ga je twee keer op je bek. De badmeesters kijken de andere kant uit.

Je wilt naar huis. In het kleedhokje zie je dat je geen plastic tas bij je hebt voor je natte zwembroek. Die knijp je dus uit in het kleedhokje, zodat je even later je broekspijpen voor de derde keer door een plas water sleept.

Worst

(Arie Safari, 2010)

Zelf verzekerd

(Arie Safari, 2002)

Zes uur. Telefoon. Dus een verzekeraar. Met een fantastisch spaarplan. Of het even gelegen komt dat hij even wat vragen gaat stellen. Mijn toetje moet nog op. De vaat moet nog naar de keuken, kind moet naar bed, vrouw moet nog weg, kozijn moet nog geschilderd. Nee, denk ik. "Ja, hoor," zeg ik.

Of hij met de heer A. de Vries zxe9lf spreekt.

Jazeker.

En de enquxeate is bestemd voor kostwinners tussen de twintig en de zestig. "Daar valt u toch ook onder?"

Mijn yoghurt valt van verbazing van de lepel. Hoe weet hij dat hxe8?

Dat is dan fijn, want dan geldt dit nieuwe spaarplan ook voor mij. De meneer aan de andere kant is hoorbaar blij dat ik hiervoor in aanmerking kom. Ik moet maar boffen. Of ik al een pensioen-opbouw-regeling heb. Mijn vrouw schudt van nee en begint de tafel af te ruimen. Ik kijk terug dat ik wel een pensioen-opbouw-regeling heb, maar zie dan in haar frons dat ze bedoelt dat het hem allemaal niets aangaat.

"Ik ben eigenlijk niet zo gexefnteresseerd. We hebben alles al zo'n beetje geregeld en dat willen we eigenlijk niet veranderen.x94

Gelukkig heeft de meneer begrip voor mij. Of hij nog wel mag weten wxe1xe1r ik mijn pensioen, mijn prxe9pensioen en mijn aanvullend pensioen heb geregeld.

Al sla je me dood, denk ik en zeg: "Ach bij diverse maatschappijen, u weet wel…"

"Ai!" Dat is niet zo verstandig van mij, want zo kan ik nooit maximaal profiteren van het hoogste rendement. Gelukkig kan zijn fantastische spaarplan dit soort oneffenheidjes wegwerken, zodat ik dan geen onvoorziene risico's meer loop.

Mijn vrouw hoort mij een zucht van verlichting slaken en ruikt onraad. Ze gebaart dat het maar eens klaar moet zijn.

"Mijn vrouw en ik vinden eigenlijk toch dat we het voorlopig maar zo moeten laten."

De meneer vindt het jammer dat ik een dief in eigen portemonnee ben, maar wenst me evengoed een prettige avond. Ik noteer op zijn aandringen zijn telefoonnummer voor als ik me bedenk.

"Mooi afgepoeierd, of niet?" Mijn yoghurt is al op kamertemperatuur. De tafel is al afgeruimd en mijn vrouw brengt ons kind naar boven.

"Maar hij klonk goudeerlijk, en bovendien, hij wist alles al van ons; dus het zal toch wel kloppen?" Onverstoord loopt mijn vrouw door, de gang in en de trap op vanwaar ik hoor: "Hij wist je naam, je adres, je telefoonnummer, je leeftijd en je werkgever. Hij is dus juist niet te vertrouwen. En bovendien, waarom wist hij zogenaamd niet waar je pensioen stond?" Tegen zoveel wijsheid kan ik niet op.

Volgende dag. Zes uur. Telefoon.

"Afpoeieren!," gebiedt mijn vrouw.

Of ik wel eens van een vermogens-voordeel-hypotheek-verzekering of zoiets gehoord heb.

"Nee," roep ik veel te gretig.

Dan heeft meneer goed nieuws voor ons. Waarschijnlijk kan mijn hypotheek met maar liefst eenendertig procent omlaag. Plus een gratis cd.

Ik voel dat mijn vrouw mij aankijkt, laat mij ompraten tot een afspraak en een week later zitten we gedriexebn om tafel.

Ik ben een beetje zenuwachtig, mijn vrouw is chagrijnig doch beleefd en de onafhankelijke verzekerings-deskundige heeft een persoonlijk op maat gesneden spaarplan in een klapper. Midden op de tafel, tussen de koffiekopjes ligt een cd van een mij onbekende popgroep te blinken.

De meneer, wij mogen Joost zeggen, heeft een gaatje in z'n oor waar hij buiten werktijd een oorbelletje in heeft. Hij eet z'n koekje als enige niet op (moet nog squashen vanavond) en heeft z'n auto op mijn plek staan. Getint glas en spoilers, zag ik. Een dubbele uitlaat, wed ik.

Hij bladert voorzichtig maar daadkrachtig door de klapper. Hij schrijft xf3nderstebxf3ven zodat mijn vrouw en ik (wij zitten naast elkaar en tegenover hem) het maar goed kunnen lezen. "Hxe9, dat kon de notaris ook," juich ik. "Dat op-de-kop schrijven," vul ik angstig aan, maar helaas, niemand lacht. Deze avond heb ik verloren.

Mijn vrouw heeft het over rentes, aftrekposten, belastingteruggave, beleggingen en vaste lasten en weet hem de mond te snoeren.

Goed zo, sabel hem neer, knipoog ik. Maar ze ziet me niet.

Als hij afgedropen is rest er van hem niet meer dan een visitekaartje dat als een stille getuige tegen het niet aangeroerde koekje rust.

"Hebben we toch mooi een cd aan over gehouden," zeg ik trots.

In de etalage

(ArieSafari, 2009)

x93Ze was echt heel mooi. Tegenover die ijssalon. Zox92n modezaak, damesmode. En daar stond ze in de etalage. Maar ja, wij zaten dus bij die ijstent voor een ijsje. En met de ijskaart in de hand kon ik niet steeds opzij gluren. Maar ik las niks. Mijn fantasie sleepte me mee. Dus opeens stond die serveerster daar. Zo precies tussen mij en die etalage. Terwijl daar het schouwspel van de eeuw plaatsvond. Dus ik koos gewoon wat er bovenaan stond, om haar maar weer uit mijn zicht weg te lokken. Zat mijn vrouw daar even later met zox92n lullig waterijsje en ik met een ongewenste dame blanche. Acht euro vijftig! Wist ik veel, ik zei maar wat.x94

x93En die vrouw stond dus in de etalage.x94

x93Ja. Ook wel een leuk ding trouwens, die verkoopster. Jaar of twintig, vlot gekleed, donker, halflang haar.x94

x93En daar viel je wel op?x94

x93Nee.x94

x93Dat zei je net.x94

x93Niet op haar! Op die etalagepop die ze uitkleedde. Ik heb nog nooit zo iets erotisch gezien. Er stonden drie etalagepoppen. Twee hadden niets aan. Helemaal niets. Niet eens armen. Puur plastic. Maar die derde was heel chique gekleed. Iets met donkerrood. Truitje, rokje en een heel brede ceintuur. En dat verkoopstertje moest haar dus uitkleden. Ik kon mijn ogen er niet van afhouden, man. Dat had ze blijkbaar gezien, want ze keek me nogal wulps aan.x94

x93Die pop?x94

x93Nee, die verkoopster. Maar ze was gewoon mijn type niet. Niks verkeerds, hoor. Goeie vulling, lekker ding, zeg maar, maar ze deed me niks. Maar toen trok ze dus dat topje van die etalagepop uit. Zo voorzichtig, zo, zo, txe9der. Waanzinnig. En ze keek naar mij! Daar onder had ze een rood behaatje, nou dan weet je het wel. En mijn vrouw, die zat daar maar te kakelen over de verbouwing van onze badkamer. Ik ben bang dat ik overal x91jax92 op gezegd heb. Ik had mijn zonnebril opgezet, dus ik kon goed mijn hoofd naar mijn vrouw richten en mijn ogen naar de winkel. Die troela in de etalage had het in de gaten. Mijn vrouw had de tweede hypotheek al zo ongeveer rond en toen gleed ze met haar handen over haar blanke lijf.x94

x93Van je vrouw?x94

x93Nee, van die pop. Ze ging dat rokje uitdoen! Ik kreeg het toch warm zeg, die sorbet van acht euro vijftig smolt ervan. Ze zat op haar hurken voor die pop en maakte het knoopje los. Met de toppen van duim en wijsvinger opende ze het rokje. En toen schoven haar handen over haar heupen en peuterde ze het rokje hxe9xe9l langzaam naar beneden. Zo sensueel als alleen vrouwen dat kunnen, de linker- en rechterzijde omstebeurt een centimeter of twee omlaag. Tot ze over het breedste gedeelte heen was. Toen keek ze over haar schouder naar mij, dat winkelmeisje dus, en liet het rokje zxf3, als een parachuutje naar beneden zijgen.x94

x93Kerel! Vertel, wat zag je?x94

x93Een hele grote witte onderbroek. Verschrikkelijk. Ik denk dat de fabriek die met de paspop meelevert, want zoiets kan die modezaak niet in huis gehad hebben.x94

x93Vreselijk! En toen?x94

x93Zat ik aan een nieuwe badkamer vast. Met hangtoiletje.x94

Een dagje strand

(Arie Safari, 2010)

Je gelooft gewoon geen zak van al die vakantieverhalen.

   Het gesodemieter begint al twee uur voordat je ook maar in de buurt van het strand bent. Waar parkeer je je auto op wandelafstand van het strand.? Nergens, want alles staat al vol. Dus, je rijdt terug van het strand af en bedenkt dat het openbaar vervoer zox92n gek idee nog niet was. Dat geef je niet toe, want het was een idee van je vrouw. Ondertussen sta je klem in een traag schuivende file met je rug naar het lonkende strand. Je mist een parkeerplaats. Je zegt tegen je vrouw dat je die expres voorbij bent gereden, omdat die wel zes euro per uur kostte. Omdat die zo dicht bij het strand ligt.

De volgende parkeerplaats zie je pas wanneer jouw rijstrook vast staat en die naar rechtsaf lekker doorstroomt. De parkeerplaats was hier rechtsaf. Die kostte vast en zeker ook vijf xe0 zes euro per uur, of misschien wel dertig voor de hele dag. Een halve dag zou nu trouwens wel voldoende zijn, want het is al tegen twaalven. Het zweet staat je op je voorhoofd en opeens zie je een gekke friettent, die je een halfuur geleden ook al zag. Je merkt dat je vrouw hierover een opmerking wil gaan maken en zegt gauw iets om haar af te leiden. Iets over bovenliggende nokkenassen of graskarpers, zolang ze maar niks terug zegt.

De kinderen beginnen vreselijk te klieren op de achterbank en je bent bang dat je geen zwembroek bij je hebt.

Je vindt een parkeerplaats voor twintig euro voor de rest van de dag, waar goddank niet veel meer van over is. Je zegt dat twintig euro eigenlijk best meevalt. De auto staat tenminste op metro-afstand van het strand. De parkeergarage is veel te krap en je dochtertje klapt bij het uitstappen de achterdeur tegen een BMW. Je sluit je ogen en zucht hoorbaar.

De parkeergarage heeft twee uitgangen. Je vrouw zegt links, jij loopt naar rechts, je gezin volgt om de lieve vrede en buiten zie je dat je aan de verkeerde kant staat. Je gaat niet terug door de parkeergarage, want dan ziet de eigenaar dat je verkeerd gelopen bent. Dus moet je omlopen. Je zoontje vraagt of het nog ver is. Je hebt geen idee en zegt vijf minuten.

Je vrouw draagt twee tassen, je dochtertje xe9xe9n, je zoon alleen zijn duikbril en jij niks. Dat wil je zo houden en dus zorg je dat je voorop blijft lopen, dan kun je over een uur of zo, als je dat rotstrand nog haalt vandaag, zeggen dat je ook wel een tas had willen dragen. Of twee.

Je dochter moet plassen, je vrouw ook en na een discussie je zoon ook. Jij ook, maar als je dat toegeeft kun je niet meer zeggen: dat had je thuis ook wel kunnen bedenken. Dus je houdt je plas op, desnoods tot middernacht.

Om twee uur sta je bij het strand. Je vrouw zag een schoenenzaak onderweg. Zij draagt nu vier tassen. Met zijn vieren sta je midden op het strand, met een handdoek in de hand, een beetje lullig om je heen te kijken. Er is geen vierkante meter meer over. Je schuift wat handdoeken opzij en legt die van jullie er tussen.

Nu krijg je het omkleedritueel. Iedereen heeft badkleding onder de bovenkleding aangedaan, behalve jij. Na wat gehannes met een handdoek om je middel heb je je daagse kleren uit en je zwembroek aan. Je was je zwembroek inderdaad vergeten, maar je vrouw had er om gedacht. De rest spartelt al in zee, maar jij kunt niet weg, want er zit een portefeuille in je broek, die nu in het zand ligt. Dieven stelen nu een maal nooit de nieuwe schoenen van je vrouw.

Je gaat zitten op je handdoek en kijkt wat om je heen. Een trieste omgeving van eenzame, dikke mensen die om zich heen zitten te kijken. Een dik kind met een druppend ijsje. Wie heeft ijsjes op stokjes uitgevonden? Die dingen smelten. Op ellebogen en kniexebn. Daar komen wespen op af. Dat moet Ola toch ook snappen? Een dikke vrouw die uit een wijnfles drinkt. Ze houdt de fles bij de hals vast wanneer ze er uit lurkt. Gadverdamme. Een dikke man die een frikadel eet. Hij veegt met de rug van zijn hand restanten mayonaise van zijn mond. Die hand veegt hij weer af aan zijn veel te kleine zwembroek. Ga toch verzuipen in de zee.

Je pakt de ongelezen en speciaal voor dit moment bewaarde krant van vanmorgen uit de tas en slaat hem open. De wind blaast hem direct weer dicht. Je probeert de krant in xe9xe9n handige beweging naar half formaat te vouwen, maar de wind komt gewoon van alle kanten en wanneer je eindelijk een windbestendig stuk origami in handen hebt, lees je alleen maar rouwadvertenties. Je vrouw en kinderen vermaken zich uitdrukkelijk, zwaaien naar je en wuiven om ook te komen. Dat kan niet want waar laat je je portefeuille.

Bij de door jou verschoven badhanddoeken verschijnen wat rotjongens van een jaar of vijftien, of hoe oud zijn die jongens van tegenwoordig eigenlijk. Ze schuiven de badlakens van je vrouw en kinderen opzij en nemen hun territorium terug. Je zegt niks.

Ze hebben een voetbal bij zich, een radio, zakken chips en blikjes energieopwekkende drankjes. Waarom, in godesnaam, hebben irritante rotjongens met meer ADHD dan IQ tegenwoordig blikjes energieopwekkende drankjes bij zich? Vervelen ze zich of zo? En in welke door God vergeten studio wordt die muziek opgenomen die ze draaien? Je besluit toch maar naar zee te wandelen. Na een hink-stapsprong en drie sorryx92s sta je met je voeten in de branding. Preciezer: in een kwal. Je vrouw vraagt of haar kont niet te dik is, je dochter wil weten of haar badpak wel waterdicht is en je zoon duwt je een opengepulkte krab in handen.

Je loopt terug naar je vertrouwde handdoek. De rotjongens zijn intussen aan het voetballen. De bal rolt tegen je rug. In plaats van excuses klinkt er slechts aanstellerig gelach.

Op dat moment heb je er een fortuin voor over om gewoon aan het werk te zijn. Of om strijkgoed voor je vrouw te vouwen. Of om tot je oksels in een rioolput te zitten.